โต๊ะยาวในห้องสมุด

บ่ายวันพุธ ห้องสมุดชั้นสองเย็นกว่าถนนข้างล่าง จนรู้สึกได้ตั้งแต่ก้าวพ้นประตู เครื่องปรับอากาศมีเสียงลมต่ำ ๆ อยู่ตลอด มีเสียงพลิกกระดาษแทรกมาจากคนละมุม แสงจากหน้าต่างบานยาวตกลงบนโต๊ะไม้ตัวยาว ที่ขอบมันเพราะมือถู กลิ่นกระดาษเก่าอยู่ระหว่างชั้น กับกลิ่นน้ำยาถูพื้นที่ยังไม่หมดดีจากเมื่อเช้า ป้ายเล็ก ๆ ที่ปลายโต๊ะเขียนว่าโปรดปิดเสียงโทรศัพท์

หนังสือเล่มหนาที่หยิบลงมาจากชั้น หุ้มปกด้วยพลาสติกใส ที่เริ่มขุ่นตรงสันหนังสือ ด้านในปกหลังมีซองกระดาษสีน้ำตาลติดกาวไว้ ในซองเป็นใบกำหนดส่ง ตารางช่องเล็ก ๆ ปั๊มวันที่ด้วยหมึกสีม่วง ช่องแรก ๆ หมึกซีดจนเกือบเป็นสีเทา ช่องหลัง ๆ เข้มขึ้น บางช่องปั๊มเอียง บางช่องตัวเลขซ้อนกันสองชั้น ช่องสุดท้ายที่มีหมึกเป็นวันที่ของหลายปีก่อน ต่อจากนั้นเป็นช่องว่างทั้งหมด ที่มุมปกหน้ามีสติกเกอร์บาร์โค้ด แปะทับชื่อห้องสมุดไว้ครึ่งหนึ่ง

หลังวันที่ในช่องสุดท้าย เล่มนี้ก็ยังมีคนยืมออกไป แล้วเอามาคืนเหมือนเดิม แค่ไม่มีใครปั๊มอีกแล้ว เครื่องอ่านบาร์โค้ดเก็บทุกครั้งไว้ในที่ที่ตามองไม่เห็น กระดาษแผ่นนี้จึงหยุดนับ ขณะที่การอ่านยังเดินต่อ มุมปากซองมีคราบนิ้วโป้งเป็นสีเทาอ่อน ตรงที่คนดึงใบกำหนดส่งขึ้นมาดูบ่อยที่สุด

ฝั่งตรงข้ามโต๊ะ นักศึกษาคนหนึ่งใส่หูฟังข้างเดียว เปิดหนังสือชื่อเดียวกันอีกเล่ม ใช้โทรศัพท์ถ่ายทีละหน้า เสียงชัตเตอร์ปิดไว้ มีแค่แสงจอวาบขึ้นทุกครั้งที่กด ก่อนถ่ายแต่ละหน้า นิ้วชี้กับนิ้วกลางรีดกระดาษตรงรอยพับให้เรียบ รอจนหน้ากระดาษนิ่ง แล้วค่อยกด ถ่ายเสร็จก็ปิดเล่ม วางลงบนรถเข็นหนังสือคืน ดันสันให้ตรงแนวกับเล่มอื่น ก่อนจะกลับมานั่งพิมพ์อะไรต่อในเครื่อง

สมัยที่ใบกำหนดส่งยังปั๊มกันทุกครั้ง เคาน์เตอร์ยืมคืนมีตรายางวันที่ ที่ต้องหมุนแถบตัวเลขทุกเช้า เสียงปั๊มดังเป็นจังหวะเดียวกับคิวที่ยืนรอ บางวันหมึกหมาดเกินไป วันที่เลยติดไปอยู่บนหน้าสุดท้ายของเล่มด้วย ตอนนี้ตรงนั้นเป็นเครื่องยืมคืนอัตโนมัติ มีเสียงติ๊ดสั้น ๆ ดังขึ้นมาจากชั้นล่างอยู่เรื่อย ๆ สลับกับเสียงพลิกกระดาษบนโต๊ะนี้ ไม่มีเสียงไหนกลบอีกเสียงหนึ่ง

แสงจากหน้าต่างเลื่อนมาถึงกลางโต๊ะ ใบกำหนดส่งกลับเข้าไปอยู่ในซองเหมือนเดิม ช่องว่างด้านล่างยังขาวอยู่ครบทุกช่อง