ม้านั่งตัวเดียวในสวน

อากาศวันนี้ไม่ร้อนและไม่เย็น ลมพัดมาเป็นพัก ๆ แล้วก็หยุดไปเฉย ๆ สวนกลางเมืองแห่งนี้มีคนไม่มาก คนวิ่งผ่านไปสองสามคน คนจูงหมาอีกคนหนึ่ง เสียงรถจากถนนข้างนอกได้ยินอยู่ตลอด แต่เบาพอที่จะไม่ต้องสนใจ ต้นไม้ในสวนโตพอจะให้ร่ม แต่ยังไม่โตพอจะบังตึกที่อยู่ข้างหลัง

ม้านั่งตัวนี้ สีลอกอยู่สองข้าง ตรงกลางยังเรียบ เพราะไม่ค่อยมีใครนั่งตรงนั้น ขาด้านซ้ายมีน็อตหายไปตัวหนึ่ง แต่ยังไม่ถึงกับโยก พื้นหญ้าใต้ปลายข้างหนึ่งสึกจนเห็นดิน อีกข้างหญ้ายังขึ้นเต็ม มีคนหนึ่งนั่งอยู่ปลายข้างนั้น ก้มมองโทรศัพท์ ไม่ได้เงยขึ้นเลยตั้งแต่เรามาถึง ระหว่างเรากับเขา มีที่ว่างพอสำหรับคนอีกคน

คนส่วนใหญ่เลือกนั่งที่ปลาย ไม่ใช่ตรงกลาง นั่งตรงกลางก็เหมือนบอกว่าม้านั่งตัวนี้เป็นของเราทั้งตัว ส่วนนั่งที่ปลาย คือเปิดที่เหลือไว้ให้ใครก็ได้ที่จะมา ไม่ต้องบอกว่าอยากให้มาหรือไม่อยาก ที่ว่างตรงกลางจึงไม่ใช่ความว่างเปล่า มันคือคำตอบที่ยังไม่ต้องตอบ คนที่นั่งอยู่ปลายอีกข้างก็คงคิดแบบเดียวกัน หรืออาจไม่ได้คิดอะไรเลย

บางทีเราเองก็เคยอยู่ในที่แบบนี้ ไม่ได้อยากอยู่คนเดียว จนต้องหลบไปที่ที่ไม่มีใคร และก็ไม่ได้อยากคุยกับใคร จนต้องหาคนไปด้วย เลยมานั่งในที่ที่มีคนอื่นอยู่ห่าง ๆ ได้ยินเสียงเขา เห็นเขาเดินผ่าน แต่ไม่ต้องทัก มันไม่ใช่ความเหงา และก็ไม่ใช่การอยู่ด้วยกัน เป็นอย่างอื่นที่ยังไม่มีชื่อเรียก

สวนนี้เคยมีม้านั่งไม้ ก่อนจะเปลี่ยนมาเป็นตัวนี้ ต้นไม้แถวหลังปลูกทีหลังทางเดิน เลยยังเรียงไม่ตรงกับเสาไฟ คนที่มาที่นี่ก็เปลี่ยนไปเรื่อย ๆ บางคนเคยมาสองคน แล้ววันหนึ่งก็มาคนเดียว บางคนกลับกัน สวนไม่ได้จำว่าใครมาแบบไหน มันแค่เปิดประตูตอนเช้า แล้วปิดตอนสามทุ่ม เหมือนกันทุกวัน

คนที่ปลายม้านั่งลุกขึ้น แล้วเดินออกไปทางประตูฝั่งตะวันตก เด็กสองคนวิ่งผ่านไปทางสนามหญ้า เสียงหัวเราะดังอยู่พักหนึ่ง แล้วก็ไกลออกไป ที่ว่างตรงนั้นเป็นของเราแล้ว ถ้าอยากเลื่อนไป แต่ก็ไม่ได้เลื่อน ลมพัดมาอีกรอบ แล้วหยุดไปเหมือนเดิม ยังไม่ได้ตัดสินใจว่าจะกลับตอนไหน สวนนี้ก็ไม่ได้ถามอะไร