หม้อแกงหลังตู้กระจก

เที่ยงสิบนาที คิวหน้าร้านข้าวแกงในซอยหลังตึกยาวออกมาถึงฟุตบาท หม้อแกงสิบกว่าใบเรียงอยู่หลังตู้กระจก ฝาอะลูมิเนียมยกขึ้นแล้ววางลงเป็นจังหวะ ไอจากหม้อต้มจืดลอยขึ้นไปหาแสงที่ลอดเข้ามาทางประตูเหล็กยืด พัดลมเพดานสามตัวหมุนเร็วไม่เท่ากัน โต๊ะสแตนเลสตัวยาวกลางร้านเต็มตั้งแต่ก่อนเที่ยง คนที่ยังคล้องสายบัตรพนักงานนั่งเบียดกัน กินไปดูโทรศัพท์ไป เสียงช้อนกระทบจานกระเบื้องดังทับกัน จนกลายเป็นเสียงเดียว

ด้านในสุดของร้าน ชิดผนังข้างตู้น้ำแข็ง มีโต๊ะเล็กสำหรับสองคนอยู่ตัวหนึ่ง บนโต๊ะมีกระบอกสแตนเลสใส่ช้อนส้อม ขวดน้ำปลาพริก กระปุกพริกป่น กับกล่องทิชชูที่ฝาปิดไม่สนิท ช้อนในกระบอกไม่ได้เป็นชุดเดียวกัน บางคันด้ามยาว บางคันด้ามสั้นและหนักกว่า มีอยู่สองคันที่ปลายด้ามเป็นลายดอกไม้นูน ที่สึกจนเกือบเรียบ แม่ค้าตักข้าวราดแกงเขียวหวานกับไข่พะโล้ใส่จาน ไม่ต้องรอฟังว่าจะเอาอะไร แล้วยื่นจานข้ามตู้กระจกมา ก่อนที่คนสั่งจะเปิดปาก แก้วน้ำแข็งตามมาวางข้างจาน น้ำแข็งสามก้อนกระทบแก้วดังกรุ๊งกริ๊ง แล้วจมหายไปในเสียงของทั้งร้าน

ที่โต๊ะริมผนังไม่มีใครต้องคุยด้วย บางวันมีคนแปลกหน้ามาขอนั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ต่างคนต่างก้มหน้ากินจนหมดจาน แล้วลุกไป ไม่ต้องบอกลา ร้านเสียงดังทั้งร้าน แต่ตรงนี้ไม่มีคำถามไหนรอคำตอบ อย่างเดียวที่ต้องตัดสินใจ คือจะราดน้ำแกงเพิ่มอีกช้อนหรือไม่

มือหยิบช้อนหนึ่งคันกับส้อมหนึ่งคันออกจากกระบอก ดึงทิชชูจากกล่องที่ฝาปิดไม่สนิทมาเช็ดอีกรอบ ทั้งที่ช้อนเพิ่งล้างมา ยังอุ่นอยู่ในมือ ทิชชูแผ่นบาง ๆ ซับรอยน้ำที่ยังติดอยู่บนด้ามช้อน แล้วก็พับครึ่ง สอดไว้ใต้ขอบจาน

ตอนร้านเปิดใหม่ ช้อนทุกคันในกระบอกเป็นลายดอกไม้เหมือนกันหมด ร้านซื้อมาเป็นโหลพร้อมจานกระเบื้องขอบเขียว ช้อนหายไปทีละคัน กับกล่องข้าวที่ห่อกลับขึ้นตึก ร้านซื้อใหม่มาเติมจากตลาด เจ้าไหนก็ได้ที่ผ่าน วันนี้ลายดอกไม้เหลืออยู่ในกระบอกสองคัน ทุกครั้งที่นั่งโต๊ะนี้ มือมักไปเจอคันนั้นก่อน ไม่ได้ตั้งใจหา

เที่ยงสี่สิบ คิวหน้าร้านสั้นลงจนเหลือคนเดียว แม่ค้าเริ่มปิดฝาหม้อที่หมดแล้วทีละใบ เด็กในร้านเดินเก็บจานจากโต๊ะยาว ซ้อนกันขึ้นเป็นตั้ง จานเปล่าบนโต๊ะริมผนังเลื่อนไปชิดผนังแล้ว ช้อนลายดอกไม้วางคว่ำอยู่บนขอบจาน รอคนมาเก็บไปล้าง ก่อนจะกลับลงไปในกระบอกใบเดิม พัดลมตัวที่สามยังหมุนช้ากว่าตัวอื่นอยู่อย่างนั้น