รองเท้าหน้าศาลา

เสียงไม้กวาดทางมะพร้าว ลากไปบนลานดินเป็นจังหวะช้า ๆ วัดในซอยเก่าตอนบ่าย เงียบพอจะได้ยินทุกจังหวะของมัน ใบโพธิ์บนต้นใหญ่กลางลานไหวอยู่ตลอด ทั้งที่ข้างล่างไม่มีลม เงาใบไม้สั่นเป็นจุด ๆ บนพื้นปูน มีกลิ่นธูปมาจากทางหน้าโบสถ์ กับกลิ่นดินที่รดน้ำไว้เมื่อเช้า ไกลออกไปมีเสียงวิทยุเปิดเบา ๆ จากหลังกุฏิหลังหนึ่ง

ศาลาการเปรียญเปิดประตูไว้ทั้งสองด้าน พื้นเป็นหินขัดลายเกล็ด สีเทาปนดำ ตรงกลางศาลามีแนวหนึ่งที่พื้นเรียบและมันกว่ารอบข้าง กว้างราวสองช่วงไหล่ ทอดยาวจากประตูข้างไปจนถึงหน้าโต๊ะหมู่บูชา ขอบของแนวไม่ได้คม มันกลืนเข้าไปกับพื้นส่วนที่ด้านกว่า ไม่เห็นว่าเปลี่ยนตรงไหน รองเท้าหลายคู่วางเรียงอยู่ที่บันไดประตูข้าง ส่วนบันไดประตูหน้า ที่มีราวลายปูนปั้น ว่างอยู่

พื้นหินสึกเป็นแนว ตามทางที่เท้าผ่านบ่อยที่สุด ประตูข้างอยู่ใกล้ลานจอดรถกับทางเข้าจากซอย คนเลยเดินเข้าทางนั้นกันมาตลอด เท้าเปล่าผ่านเส้นเดิมซ้ำ ๆ จนผิวหินเรียบลง ช้าเกินกว่าใครจะสังเกตทัน ส่วนทางจากประตูหน้า ที่เขาวางไว้ให้เป็นทางหลัก พื้นยังด้านเกือบเท่าวันที่ปูเสร็จ

เท้าเปล่าก้าวลงบนแนวที่เรียบนั้น หินเย็นกว่าที่คิด ความเย็นขึ้นมาทางฝ่าเท้า ที่ขอบแนวใกล้เสาต้นหนึ่ง มีหมาวัดตัวสีน้ำตาลนอนตะแคงอยู่ ตรงที่พื้นเย็นที่สุด มันยกหัวขึ้นมองครู่หนึ่ง แล้ววางลงที่เดิม นั่งลงบนแนวเดียวกัน ห่างออกมาสองสามช่วงแขน พับขาไว้ข้างหนึ่ง หลังพิงเสาต้นที่ใกล้ที่สุด ผ้ากางเกงบางพอที่ความเย็นของหินจะขึ้นมาถึง ไม่มีใครเดินมาถามว่ามาทำอะไร เสียงไม้กวาดข้างนอกก็ยังดังไปเท่าเดิม

สมัยที่บ้านยังอยู่ปากซอยนี้ ศาลาหลังนี้เป็นที่วิ่งเล่นช่วงปิดเทอม ตอนนั้นแนวที่เรียบก็มีอยู่แล้ว แคบกว่านี้หน่อย เด็ก ๆ ใส่ถุงเท้าวิ่งมา แล้วไถลไปตามแนวนั้นได้ไกลกว่าตรงอื่น จนมีคนเดินออกมาเรียกให้หยุด ฝ่าเท้ายังจำความลื่นแบบนั้นได้ ทั้งที่ตอนนี้ พื้นใต้เท้าเหลือแค่เย็นกับเรียบ

แดดบ่ายเลื่อนเข้ามาทางประตูข้าง แสงตกลงบนแนวที่เรียบก่อนตรงอื่น มันเลยสะท้อนเป็นทางสว่างสีเทาอ่อน ทอดไปถึงหน้าโต๊ะหมู่บูชา หมาวัดขยับตัวหลบแดดไปอีกฝ่ามือหนึ่ง เสียงไม้กวาดข้างนอกหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วเริ่มใหม่จากอีกมุมของลาน