หน้าต่างรถไฟ

รถไฟชะลอลงกลางทุ่ง ล้อที่ดังเป็นจังหวะมาตลอด เสียงของมันก็เริ่มห่างออก แล้วเงียบไป จนได้ยินเสียงลมเข้ามาทางหน้าต่าง ที่เปิดค้างไว้ ข้างนอกเป็นทุ่งที่เพิ่งเกี่ยวเสร็จ นกลงหากินกันเป็นฝูง ไกลออกไป เสาไฟฟ้าเรียงยาวไปจนมองไม่เห็นปลาย ในตู้มีคนไม่มาก ไม่มีใครลุกขึ้นถาม ไม่มีเสียงประกาศ มีแต่กระเป๋าใบหนึ่ง ไถลไปชนขาเก้าอี้เบา ๆ ตอนรถหยุดสนิท

กระจกหน้าต่างมีรอยขูดเป็นเส้นเล็ก ๆ หลายเส้น พาดอยู่ตรงระดับสายตา คงเป็นมานานแล้ว ขอบยางด้านล่าง มันแห้งจนแตกเป็นร่อง ฝุ่นก็เข้าไปอยู่ในร่อง จนเห็นเป็นเส้นสีเทา ผ้าหุ้มเบาะตรงที่พิงหลัง สีซีดกว่าส่วนอื่น มือจับบนพนักเก้าอี้ข้างหน้า มันเป็นเงาอยู่ตรงกลาง มีคนจับตรงนั้นมากี่คนแล้วก็ไม่รู้ ข้างนอกเริ่มมืด เงาของคนในตู้ก็ขึ้นมาให้เห็นบนกระจก ซ้อนอยู่กับทุ่งข้างนอก

ไม่มีใครบอกว่าจะจอดนานแค่ไหน คนในตู้ก็ดูไม่ได้อยากรู้เท่าไหร่ ช่วงระหว่างสถานีที่ผ่านมาแล้ว กับสถานีที่ยังไปไม่ถึง ไม่มีชื่อ ไม่มีป้าย ไม่ได้อยู่ในตารางเวลาของใคร เงาบนกระจกก็เหมือนกัน อยู่ทั้งข้างในและข้างนอกพร้อมกัน ไม่ต้องเลือกว่าจะเป็นข้างไหน

บางที…เราเองก็เคยอยู่ในช่วงแบบนี้ ตอนที่งานเก่าจบแล้วแต่งานใหม่ยังไม่เริ่ม ตอนที่ขนของออกจากบ้านเก่าหมดแล้วแต่ยังไม่ได้ส่งมอบ หรือตอนที่คุยกันยังไม่จบ แต่ก็ไม่มีใครพูดต่อ เราไม่ได้เรียกช่วงแบบนั้นว่าอะไร มันไม่ใช่ตอนไป ไม่ใช่ตอนถึง ก็แค่ต้องอยู่กับตัวเองไปก่อน

ทางรถไฟสายนี้ เคยมีคนนั่งไปด้วยกันมากกว่านี้ ตอนที่ยังต้องไปงานบวช งานแต่ง งานศพ ในจังหวัดเดียวกัน ตู้นี้ก็เคยมีของฝากวางซ้อนกันเต็มชั้นเหนือหัว ทุ่งข้างนอกเคยเขียวทั้งทุ่งในเดือนอื่น แล้วเป็นสีฟางแบบนี้ทุกปลายปี รถไฟขบวนนี้วิ่งผ่านตรงนี้มานาน มันไม่ได้จำว่าใครเคยนั่งตรงไหน

แล้วรถก็ออกอีกครั้ง ไม่มีอะไรบอกก่อน เสียงล้อกลับมาเป็นจังหวะเดิม ทุ่งข้างนอกเลื่อนผ่านช้า ๆ แล้วเร็วขึ้น ข้างนอกมืด จนเห็นเงาบนกระจกชัดกว่าทุ่ง สถานีต่อไปยังอยู่อีกไกล ยังไม่ต้องคิดถึงมันตอนนี้ก็ได้