เก้าอี้แถวที่ขยับไม่ได้

ตัวเลขบนจอยังเป็นเลขเดิมกับเมื่อยี่สิบนาทีที่แล้ว ห้องโถงชั้นล่างเย็นกว่าข้างนอกหลายองศา คนที่นั่งมานานเอาเสื้อคลุมที่พาดไว้บนแขนมาใส่ พื้นกระเบื้องสะท้อนไฟจากเพดานเป็นเส้นยาวไปตลอดทางเดิน ประตูอัตโนมัติเปิดปิดเป็นระยะ พาอากาศร้อนจากข้างนอกเข้ามาทีละนิดแล้วก็ปิดกลับ มีเสียงล้อรถเข็นดังผ่านจากทางซ้ายไปทางขวา ทุกคนได้ยิน แต่ไม่มีใครหันไปมอง

เก้าอี้ในห้องนี้ยึดติดกันเป็นแถวละหกตัว ขยับเข้าหรือออกไม่ได้ ระยะห่างระหว่างคนจึงถูกกำหนดไว้ตั้งแต่ก่อนใครจะมาถึง คนที่มาด้วยกันนั่งติดกัน คนที่มาคนเดียวเว้นไว้หนึ่งตัวถ้ายังมีที่ให้เว้น กระดาษนัดพับสี่ทบวางอยู่บนตักของคนที่นั่งตรงข้าม ขอบกระดาษยุ่ยเพราะถูกคลี่แล้วพับใหม่หลายรอบ ตู้กดน้ำตรงมุมยังไม่มีใครลุกไปกดตั้งแต่เรามาถึง

การรอที่นี่ไม่ได้วัดด้วยนาฬิกา แต่วัดด้วยตัวเลขบนจอที่ขยับทีละหนึ่ง บางช่วงมันขยับเร็วสามเลขติดกัน บางช่วงมันค้างอยู่นานจนหลายคนเงยหน้าขึ้นดูพร้อมกันโดยไม่ได้นัดกัน ไม่มีใครถามว่าทำไมช้า เพราะทุกคนรู้ว่าคำตอบไม่ได้อยู่กับใครที่นั่งอยู่ในห้องนี้

บางทีเราเองก็เคยนั่งอยู่ในแถวแบบนี้ ถือกระดาษใบหนึ่งไว้แล้วอ่านซ้ำทั้งที่จำข้อความได้หมดแล้ว มืออีกข้างกดโทรศัพท์ดูเวลาทุกไม่กี่นาที ทั้งที่ตัวเลขบนจอต่างหากที่เป็นตัวตัดสิน เวลาในห้องแบบนี้ไม่ได้ช้ากว่าที่บ้าน แต่มันเป็นเวลาที่เราไม่ได้เป็นคนกำหนดว่าจะเอาไปใช้ทำอะไร

ตอนบ่ายแก่ ๆ ห้องนี้จะว่างลงจนเห็นพื้นทั้งผืน พนักงานทำความสะอาดจะถูพื้นระหว่างแถวเก้าอี้ทีละช่อง ถังขยะข้างเสามีถุงพลาสติกจากร้านตรงทางเข้าอยู่เต็ม บางคนมาที่นี่ทุกสามเดือนจนจำได้ว่าต้องเลี้ยวตรงไหน ต้องยื่นกระดาษที่ช่องไหนก่อน คนที่มาครั้งแรกจะยืนอ่านป้ายนานกว่าคนอื่น ป้ายนั้นติดอยู่ตรงนั้นมาหลายปีแล้ว ตัวอักษรบางตัวเริ่มลอกออกไปตามขอบ

ตัวเลขบนจอขยับขึ้นหนึ่ง มีคนลุกจากเก้าอี้ตัวที่สามจากซ้ายแล้วเดินไปทางช่องตรวจ เก้าอี้ตัวนั้นว่างอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะมีคนใหม่มานั่ง ยังเหลืออีกหลายเลขกว่าจะถึงคิวของเรา ลมจากแอร์ยังเป่าลงมาที่เดิม และกระดาษบนตักก็ยังพับอยู่สี่ทบแบบเดิม