คืนที่บ้านเงียบกว่าปกติ

กลางดึกบ้านเย็นลงกว่าตอนหัวค่ำ ประตูห้องต่าง ๆ ปิดหมดแล้ว เหลือไฟอยู่ดวงเดียวตรงหัวเตียง ทำเป็นวงกลมกว้างประมาณโต๊ะเล็ก ๆ ส่วนที่เหลือของห้องอยู่นอกวงนั้น ตู้เย็นในครัวเริ่มทำงานเป็นช่วง ๆ เสียงมันดังขึ้นมาเองในความเงียบ ทั้งที่กลางวันไม่เคยได้ยิน นาฬิกาบนผนังเดินเสียงเท่าเดิมทุกวินาที แต่ตอนนี้ระยะระหว่างเสียงสองครั้งฟังดูกว้างกว่าที่เคย

หนังสือเล่มนั้นยังเปิดค้างอยู่หน้าเดิมกับเมื่อคืนก่อน มุมกระดาษด้านขวางอนขึ้นเล็กน้อยจากการถูกจับซ้ำที่เดิม ที่คั่นหนังสือยังเสียบอยู่ก่อนหน้านั้นสามหน้า ไม่ได้ขยับตามไปด้วย แว่นวางคว่ำอยู่บนผ้าห่มตรงรอยพับ ขอบโคมไฟอุ่นขึ้นเรื่อย ๆ ถ้าเอามือเข้าไปใกล้จะรู้สึกได้ ข้างนอกหน้าต่างมีไฟจากบ้านฝั่งตรงข้ามดวงหนึ่งที่ยังไม่ดับ

อ่านย่อหน้าเดิมสามรอบแล้วก็ยังไม่มีอะไรค้างอยู่ ความคิดพาไปเรื่องอื่นทุกครั้งที่สายตาลงมาถึงบรรทัดกลาง ๆ เป็นเรื่องที่ไม่ได้สำคัญพอจะคิดตอนกลางวัน แต่พอถึงชั่วโมงนี้มันขึ้นมาเองโดยไม่ต้องเรียก ไม่แน่ใจเหมือนกันว่ายังอ่านอยู่จริง หรือแค่เปิดไฟไว้ให้ห้องมีอะไรสักอย่างเกิดขึ้น

บางทีเราเองก็เคยตื่นอยู่คนเดียวแบบนี้ ในบ้านที่ทุกคนหลับหมดแล้ว หรือในบ้านที่ไม่มีใครอื่นให้หลับ เวลาแบบนี้ไม่ได้ว่างเปล่าเสียทีเดียว มันมีอะไรบางอย่างเกิดขึ้นอยู่ แค่ไม่ใช่สิ่งที่เล่าให้ใครฟังตอนเช้าได้ว่าเมื่อคืนทำอะไร คำตอบที่ตรงที่สุดคือไม่ได้ทำอะไร ซึ่งฟังดูเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย

เมื่อก่อนชั่วโมงนี้เคยมีงานของมัน เคยเป็นเวลารอใครสักคนกลับบ้าน เคยเป็นเวลาลุกไปดูว่าใครไอในห้องข้าง ๆ เคยเป็นเวลาที่ต้องรีบหลับเพราะพรุ่งนี้ตื่นตีห้า โคมไฟดวงนี้ก็ดวงเดิมกับตอนนั้น ซื้อมาพร้อมกับบ้านหลังนี้ ตอนนี้ชั่วโมงนี้ไม่ได้เป็นของใครเป็นพิเศษ มันแค่ผ่านมาแล้วก็ผ่านไปเหมือนชั่วโมงอื่น

ตู้เย็นหยุดทำงานไปเอง ห้องเงียบลงอีกชั้นหนึ่ง เงียบพอจะได้ยินเสียงกระดาษตอนพลิกไปหน้าถัดไป ทั้งที่ยังไม่ได้อ่านหน้านี้จบ ไฟดวงนั้นยังเปิดอยู่ ยังไม่ถึงเวลาที่จะปิดมัน