แก้วกาแฟกระดาษ

เครื่องบดกาแฟดังขึ้นสั้น ๆ ทุกไม่กี่นาที ร้านเล็ก ๆ ชั้นล่างของตึกสำนักงาน เปิดประตูกระจกตั้งแต่เจ็ดโมง คิวยาวถึงหน้าประตูในช่วงเจ็ดโมงครึ่ง แล้วก็สั้นลงหลังแปดโมง ลิฟต์ฝั่งตรงข้ามเปิดปิดไม่หยุด คนในชุดทำงานเดินผ่านหน้าร้านไปทางประตูหมุนทีละกลุ่ม บางคนถือแก้วจากร้านอื่นมาแล้ว บางคนยืนดูเมนูบนกระดานดำ ทั้งที่สั่งแบบเดิมทุกวัน กลิ่นนมร้อนกับกลิ่นเมล็ดคั่วออกไปถึงทางเดิน

พนักงานหลังเคาน์เตอร์เขียนชื่อลงบนแก้วกระดาษด้วยปากกาเมจิก ลายมือเอียงไปทางขวาหน่อย บางชื่อเขียนเต็ม บางชื่อเหลือแค่ตัวอักษรแรกกับขีดเส้นใต้ แก้วที่รอรับวางเรียงกันบนเคาน์เตอร์ไม้ด้านข้าง ใต้ชื่อมีตัวย่อเล็ก ๆ อีกบรรทัด หวานน้อย นมโอ๊ต ร้อน แก้วเล็ก ลูกค้าประจำไม่ต้องบอกส่วนนี้แล้ว พนักงานเขียนให้เอง ตั้งแต่เห็นหน้าอยู่ในคิว

คนหลังเคาน์เตอร์รู้ว่าลูกค้าคนหนึ่งดื่มอะไร รู้ว่าวันไหนมาช้ากว่าปกติ รู้ว่าช่วงไหนเปลี่ยนจากร้อนเป็นเย็น แต่ไม่รู้ว่าคนคนนั้นทำงานชั้นไหน ไม่รู้ว่าเมื่อคืนนอนไปกี่ชั่วโมง ความรู้จักกันตรงนี้กว้างเท่าแก้วใบหนึ่งพอดี ไม่มากกว่านั้น และก็ไม่ต้องมากกว่านั้น

ชื่อของเราบนแก้วก็สั้นลงทุกเดือนแบบนี้ ระหว่างที่ยืนรออยู่ตรงปลายเคาน์เตอร์ จากชื่อเต็มเหลือพยางค์เดียว จากพยางค์เดียวเหลือตัวอักษรตัวเดียว กับเส้นใต้หนึ่งเส้น

ร้านนี้เปลี่ยนพนักงานมาแล้วหลายคน คนที่เขียนลายมือเอียงเป็นคนที่สาม คนแรกเขียนตัวกลม ๆ แล้ววาดหน้ายิ้มเล็ก ๆ ไว้ท้ายชื่อ คนที่สองเขียนเป็นภาษาอังกฤษทุกชื่อ พอคนหนึ่งลาออก ชื่อบนแก้วก็กลับไปเป็นชื่อเต็มอยู่พักหนึ่ง แล้วก็สั้นลงใหม่ ตามจำนวนเช้าที่มายืนอยู่ตรงนี้ กระดานดำเหนือเคาน์เตอร์ ลบแล้วเขียนเมนูใหม่ทุกฤดู

แก้วใบหนึ่งวางลงบนเคาน์เตอร์ด้านข้าง พนักงานไม่ได้เรียกชื่อ แค่เงยหน้าขึ้นมาทีหนึ่ง บนแก้วมีตัวอักษรตัวเดียว กับเส้นใต้หนึ่งเส้น ไอร้อนลอยออกมาจากช่องดื่มเป็นเส้นบาง ๆ เครื่องบดดังขึ้นอีกช่วง ประตูลิฟต์ฝั่งตรงข้ามเปิดออก