ถังน้ำแข็งใบใหญ่

ร้านอาหารริมถนนเส้นเดิม จัดโต๊ะพับต่อกันสามตัวไว้ให้ตั้งแต่หกโมงครึ่ง ผ้าปูโต๊ะพลาสติกลายดอกไม้ ดึงจนตึงแล้วหนีบไว้ที่ขอบด้วยไม้หนีบผ้า พัดลมติดผนังส่ายหัวไปมา เสียงกระทะจากครัวหลังร้านดังมาเป็นพัก ๆ มอเตอร์ไซค์จอดเรียงหน้าร้านไปจนถึงเสาไฟ โต๊ะข้าง ๆ มีครอบครัวหนึ่งกำลังฉลองวันเกิด เสียงเพลงอวยพรดังขึ้น แล้วจบลงพร้อมเสียงปรบมือ เพื่อนมาถึงทีละคนสองคน ทักกันด้วยประโยคเดิมเหมือนปีที่แล้ว

กลางโต๊ะมีถังน้ำแข็งสแตนเลสใบใหญ่ ที่คีบพาดอยู่ที่ขอบถัง แก้ววางคว่ำไว้เป็นแถว ตามจำนวนคนที่นัดกันไว้ เก้าอี้พลาสติกสีแดงวางครบทุกตัว มีตัวหนึ่งตรงหัวโต๊ะที่ยังไม่มีใครนั่ง แก้วตรงหน้ายังคว่ำอยู่ ไม่มีใครเก็บมันออก และไม่มีใครพูดถึงมัน เจ้าของร้านเดินผ่านไปมาสองรอบ มองแก้วใบนั้น แล้วก็เดินต่อไป

เพื่อนกลุ่มนี้รู้จักกันมาตั้งแต่ยังต้องนับเหรียญค่ารถเมล์ ตอนนี้แต่ละคนมีชีวิตที่อีกคนไม่ได้เห็นเกือบทั้งปี บ้านย้ายไปคนละทาง เบอร์โทรศัพท์เปลี่ยนไปคนละสองสามเบอร์ แต่พอนั่งลงรอบโต๊ะนี้ ทุกคนก็กลับไปพูดด้วยน้ำเสียงเดิม เรียกชื่อเล่นเดิม หัวเราะกับเรื่องเดิมที่เล่ามาแล้วสิบกว่าครั้ง คนที่นั่งอยู่ตรงนี้เป็นทั้งคนปัจจุบันและคนเมื่อก่อนไปพร้อมกัน โดยไม่มีใครต้องเลือกว่าจะเป็นคนไหน

ในวงแบบนี้ เรื่องที่ทุกคนรู้ตอนจบอยู่แล้ว ก็ยังได้เสียงหัวเราะตรงเดิม มีคนหนึ่งมองหน้าเพื่อนที่ใส่แว่นเพิ่มขึ้นมาอีกคน แล้วยกมือขึ้นแตะแว่นของตัวเองโดยไม่ได้ตั้งใจ

ร้านนี้เปลี่ยนป้ายหน้าร้านมาแล้วหนึ่งครั้ง เมนูมีหน้าใหม่เพิ่มเข้ามา เป็นอาหารที่ถ่ายรูปออกมาสวย แต่โต๊ะพับตัวเดิมก็ยังยกออกมาต่อกันทุกปี ใต้กระจกบนเคาน์เตอร์คิดเงิน ยังมีรูปถ่ายของกลุ่มนี้เมื่อหลายปีก่อนเสียบอยู่มุมหนึ่ง สีซีดจนเหลือแต่สีฟ้ากับสีส้ม ปีนี้คนจองเป็นอีกคนหนึ่ง โทรมาบอกเวลาเดิม ร้านเดิม จำนวนคนเท่าเดิม

ดึกขึ้น น้ำแข็งในถังละลายจนเหลือน้ำครึ่งถัง ที่คีบจมลงไปครึ่งด้าม เพื่อนคนหนึ่งลุกขึ้นเติมน้ำแข็งใส่แก้วให้ทุกคนรอบโต๊ะ มือหยุดอยู่ที่แก้วใบที่ยังคว่ำอยู่ครู่หนึ่ง แล้วข้ามไปแก้วถัดไป พัดลมยังส่ายหัวไปมาช้า ๆ