ร้านตัดผมสองเก้าอี้

ร้านอยู่ในห้องแถวไม้ บนถนนเส้นเก่าของเมือง ประตูบานเฟี้ยมเปิดไว้แค่ครึ่งเดียว แดดสายตกลงมาเป็นแถบยาวบนพื้นหินขัดสีเทาอมเขียว เสาริ้วแดงขาวน้ำเงินหน้าร้าน หมุนช้าจนต้องมองนานถึงจะรู้ว่าหมุน วิทยุหลังร้านเปิดเพลงเก่า เสียงแตกนิด ๆ มีกลิ่นแป้งฝุ่น กับกลิ่นน้ำมันใส่ผมที่อยู่ในขวดแก้วบนชั้น ร้านมีเก้าอี้สองตัว หันหน้าเข้ากระจกบานยาวที่ติดผนังฝั่งหนึ่ง อีกฝั่งเป็นกระจกอีกบาน แขวนไว้ตรงกันข้าม

เก้าอี้ตัวที่สองเป็นตัวที่ช่างใช้ หนังตรงที่วางแขนแตกลายงาเป็นเส้นละเอียด คันโยกเหยียบข้างฐานเหล็ก ดังแกร๊กทุกครั้งที่ปั๊มให้เก้าอี้สูงขึ้น ช่างพันกระดาษขาวรอบคอก่อน แล้วค่อยคลุมผ้าสีขาวทับ หวีจุ่มลงในโหลน้ำยาสีฟ้า แล้วสะบัดสองครั้ง ปัตตาเลี่ยนเริ่มจากท้ายทอย ไล่ขึ้นมา ผมตกลงบนผ้าคลุมเป็นเส้นโค้งสั้น ๆ

ในกระจกบานหน้าเห็นกระจกบานหลัง ในกระจกบานหลังก็เห็นกระจกบานหน้าอีกที ศีรษะเดียวกันเรียงถอยลึกเข้าไปจนเล็กเท่าหัวไม้ขีด ภาพที่อยู่ลึกกว่า จะเขียวขุ่นกว่าภาพแรกเสมอ เพราะแสงต้องผ่านเนื้อกระจกไปกลับหลายรอบ ทุกภาพเป็นคนเดียวกัน นั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเดียวกัน แต่ไม่มีภาพไหนชัดเท่ากันสักภาพ

มือของช่างกดศีรษะให้ก้มลงเบา ๆ แล้วหมุนไปทางซ้าย คนบนเก้าอี้ก้มตาม ไม่ต้องบอกครั้งที่สอง ท่าก้มคอแบบนี้ ร่างกายจำได้เอง ตั้งแต่ครั้งแรกที่นั่งเก้าอี้ร้านตัดผม ตาปิดลงครึ่งหนึ่ง ตามเสียงปัตตาเลี่ยนที่อยู่ใกล้หู ช่างไม่ถามว่าจะตัดทรงไหน กรรไกรขยับอยู่รอบหู เร็วเท่ากันตลอด เศษผมสั้น ๆ ปลิวมาติดที่ขนตาเส้นหนึ่ง

ครั้งแรกที่ได้นั่งเก้าอี้ตัวนี้ ช่างต้องเอาไม้กระดานแผ่นหนึ่ง พาดไว้บนที่วางแขนทั้งสองข้าง ให้นั่งสูงขึ้น ขาห้อยลงมาไม่ถึงที่พักเท้า ในกระจกเห็นแค่ครึ่งหน้า ผ้าคลุมยาวจนกองอยู่บนตัก วันนี้ไม่ต้องมีไม้กระดาน ช่างเหยียบคันโยกลง แทนที่จะปั๊มขึ้น ให้เก้าอี้ต่ำลงอีกหน่อย

ช่างใช้แปรงขนนุ่มปัดแป้งลงบนต้นคอ ปลดผ้าคลุมออก แล้วสะบัดครั้งเดียว ผมที่ติดอยู่ร่วงลงไปรวมกับกองบนพื้นรอบฐานเก้าอี้ ช่างยกกระจกบานเล็กขึ้นด้านหลัง ให้เห็นท้ายทอย คนบนเก้าอี้พยักหน้าทีหนึ่ง ไม้กวาดเริ่มกวาดพื้นหินขัดเป็นวง จากขอบเข้าหาฐานเก้าอี้ ข้างตู้ไม้มีไม้กระดานแผ่นเดิมพิงอยู่ ขอบด้านหนึ่งมันเป็นเงา ตรงที่เคยมีคนนั่ง