เมโทรนอมหลังประตูห้องสาม

เสียงเมโทรนอม เครื่องเล็ก ๆ ที่เคาะจังหวะให้คนเล่นดนตรี ลอดประตูห้องสามออกมาเป็นจังหวะช้า ๆ ไม่เร็วขึ้นและไม่ช้าลง ทางเดินชั้นสองของโรงเรียนดนตรีในตึกแถวแคบและยาว ผนังบุแผ่นซับเสียงสีเทาเป็นช่องสี่เหลี่ยม แอร์เย็นกว่าข้างนอกมาก จากห้องหนึ่งมีเสียงไวโอลินสีสเกลขึ้นแล้วลง อีกห้องเป็นกลองชุดที่ถูกกั้นไว้จนเหลือแค่แรงสั่นเบา ๆ ที่พื้น เสียงทั้งหมดปนกันอยู่ในทางเดิน แต่ไม่มีเสียงไหนดังกว่าเสียงไหน

ม้านั่งยาวหน้าห้องมีคนนั่งรออยู่สามคน คนหนึ่งหลับตาพิงผนัง อีกคนดูมือถือที่ปิดเสียงไว้ คนที่สามยังไม่ได้ถอดสายคล้องบัตรพนักงานออกจากคอ ถุงขนมจากร้านข้างล่างวางอยู่ข้างตัวแทบทุกคน บนโต๊ะเล็กตรงหัวม้านั่งมีสมุดลงชื่อรับส่ง ปากกาผูกเชือกไว้กับสันสมุด หลังประตูห้องสาม เปียโนเล่นวลีสั้น ๆ วลีเดิม เล่นไปถึงกลางวลีก็สะดุด หยุด แล้วเริ่มใหม่จากโน้ตตัวแรก

ตรงนี้ไม่มีอะไรให้ทำ ครูอยู่ในห้อง เด็กอยู่ในห้อง คนข้างนอกมีหน้าที่อย่างเดียวคือรอให้ครบชั่วโมง นาฬิกาแขวนอยู่เหนือประตูห้องน้ำปลายทางเดิน แต่ไม่ค่อยมีใครเงยหน้าไปดู เวลาในทางเดินนี้บอกด้วยวลีเดียวกันที่ถูกเล่นซ้ำ รอบแรก ๆ สะดุดตรงกลาง รอบหลัง ๆ ไปสะดุดใกล้ท้ายวลีขึ้นทีละนิด

ชาเย็นในแก้วพลาสติกที่ซื้อขึ้นมาด้วยละลายจนแยกเป็นสองชั้น สีส้มอยู่ล่าง น้ำใสอยู่บน หยดน้ำรอบแก้วไหลลงไปเป็นวงบนเบาะหนังเทียม เมโทรนอมยังเดินอยู่ใต้เสียงเปียโนตลอด ตอนเปียโนหยุด มันก็ไม่หยุดตาม คนที่หลับตาพิงผนังขยับปลายเท้าตามจังหวะนั้นโดยไม่ลืมตา ประตูห้องหนึ่งเปิดออก มีคนเดินไปห้องน้ำ เสียงไวโอลินดังเต็มทางเดินอยู่ชั่วครู่ แล้วเบาลงตามประตูที่ค่อย ๆ ปิด

เมื่อหลายปีก่อน ม้านั่งตัวนี้ยังเป็นเก้าอี้พลาสติกสีฟ้าสามตัวเรียงกัน เพลงที่ลอดออกมาจากห้องเดียวกันนี้ตอนนั้นเล่นด้วยมือเดียว ห้าโน้ต ไล่ขึ้นแล้วไล่ลง ตอนนี้มือทั้งสองข้างเล่นคนละทาง ข้างหนึ่งเดินทำนอง อีกข้างกดเป็นคอร์ดช้า ๆ อยู่ข้างล่าง เสียงเมโทรนอมยังเป็นเสียงไม้เคาะเบา ๆ แบบเดิม

เข็มยาวของนาฬิกาเลยเลขสิบสองมาได้สองขีด หลังประตูห้องสามมีเสียงคนพูดเบา ๆ แล้วเงียบไป เมโทรนอมเว้นไปครู่หนึ่งก่อนจะกลับมาใหม่ ช้ากว่าเดิมหนึ่งขั้น วลีเดิมเริ่มขึ้นอีกครั้งจากโน้ตตัวแรก