เก้าอี้แถวรอตรวจ

ตัวเลขบนจอยังเป็นเลขเดิมกับเมื่อยี่สิบนาทีที่แล้ว ห้องโถงชั้นล่างเย็นกว่าข้างนอกหลายองศา คนที่นั่งมานาน เอาเสื้อคลุมที่พาดไว้บนแขนมาใส่ พื้นกระเบื้องสะท้อนไฟจากเพดาน เป็นเส้นยาวไปตลอดทางเดิน ประตูอัตโนมัติเปิดปิดอยู่เรื่อย ๆ อากาศร้อนจากข้างนอกเข้ามาได้นิดเดียว แล้วก็ปิดกลับ มีเสียงล้อรถเข็นดังผ่านจากทางซ้ายไปทางขวา ทุกคนได้ยิน แต่ไม่มีใครหันไปมอง

เก้าอี้ในห้องนี้ยึดติดกันเป็นแถว แถวละหกตัว ขยับเข้าหรือออกไม่ได้ คนจะนั่งห่างกันแค่ไหน เก้าอี้ก็กำหนดไว้ให้แล้ว ตั้งแต่ก่อนใครจะมาถึง คนที่มาด้วยกันนั่งติดกัน คนที่มาคนเดียวเว้นไว้หนึ่งตัว ถ้ายังมีที่ให้เว้น กระดาษนัดพับสี่ทบ วางอยู่บนตักของคนที่นั่งตรงข้าม ขอบกระดาษยุ่ย เพราะคลี่แล้วพับใหม่มาหลายรอบ ตู้กดน้ำตรงมุม ยังไม่มีใครลุกไปกดตั้งแต่เรามาถึง

การรอที่นี่ไม่ได้วัดด้วยนาฬิกา แต่วัดด้วยตัวเลขบนจอ ที่ขยับทีละหนึ่ง บางช่วงมันขยับเร็วสามเลขติดกัน บางช่วงก็ค้างอยู่นาน จนหลายคนเงยหน้าขึ้นดูพร้อมกันโดยไม่ได้นัด ไม่มีใครถามว่าทำไมช้า เพราะทุกคนรู้ว่าคำตอบไม่ได้อยู่กับใครที่นั่งอยู่ในห้องนี้

บางทีเราเองก็เคยนั่งอยู่ในแถวแบบนี้ ถือกระดาษใบหนึ่งไว้ แล้วอ่านซ้ำทั้งที่จำได้หมดแล้ว มืออีกข้างกดโทรศัพท์ดูเวลาทุกไม่กี่นาที ทั้งที่ตัวเลขบนจอต่างหากที่เป็นตัวตัดสิน เวลาในห้องแบบนี้ไม่ได้ช้ากว่าที่บ้าน แต่มันเป็นเวลาที่เราไม่ได้เป็นคนเลือกเอง ว่าจะเอาไปทำอะไร

ตอนบ่ายแก่ ๆ ห้องนี้จะว่างลงจนเห็นพื้นทั้งห้อง พนักงานทำความสะอาดจะถูพื้นระหว่างแถวเก้าอี้ไปทีละช่อง ถังขยะข้างเสา มีถุงพลาสติกจากร้านตรงทางเข้าอยู่เต็ม บางคนมาที่นี่ทุกสามเดือน จนจำได้ว่าต้องเลี้ยวตรงไหน ต้องยื่นกระดาษที่ช่องไหนก่อน คนที่มาครั้งแรกจะยืนอ่านป้ายนานกว่าคนอื่น ป้ายนั้นติดอยู่ตรงนั้นมาหลายปีแล้ว ตัวอักษรบางตัวก็เริ่มลอกไปตามขอบ

ตัวเลขบนจอขยับขึ้นหนึ่ง มีคนลุกจากเก้าอี้ตัวที่สามจากซ้าย แล้วเดินไปทางช่องตรวจ เก้าอี้ตัวนั้นว่างอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะมีคนใหม่มานั่ง ยังเหลืออีกหลายเลขกว่าจะถึงคิวของเรา ลมจากแอร์ยังเป่าลงมาที่เดิม กระดาษบนตักก็ยังพับอยู่สี่ทบเหมือนเดิม