กาน้ำชาดินเผาบนถาดไม้

ร้านน้ำชาอยู่ในตึกแถวไม้ห้องหัวมุม ประตูเหล็กยืดเปิดไว้ครึ่งเดียว พัดลมเพดานสองตัวหมุนช้าจนเห็นใบพัดทีละใบ กลิ่นใบชาคั่วลอยออกมาจากโถแก้วที่เรียงอยู่บนชั้นหลังร้าน ปนกับกลิ่นไม้เก่าของพื้น กาต้มน้ำทองแดงบนเตาถ่านใบเล็กส่งเสียงฟู่เป็นระยะ ข้างนอกมีรถสามล้อเครื่องแล่นผ่านไปครั้งหนึ่ง เสียงเครื่องยนต์ดังเข้ามาแล้วค่อย ๆ หายไปทางปลายถนน

บนโต๊ะไม้กลมกลางร้าน ถาดไม้มีร่องระบายน้ำวางอยู่ตรงกลาง ถ้วยกระเบื้องใบเล็กเท่าข้อนิ้วเรียงเป็นวงห้าใบ กาน้ำชาดินเผาใบเล็กตั้งอยู่ในวงนั้น สีน้ำตาลเข้มเกือบดำ ผิวเรียบมันเหมือนถูกขัดด้วยผ้า ตรงหูจับกับขอบฝามันกว่าส่วนอื่น พวยกาสีเข้มที่สุด เจ้าของร้านยกกาต้มน้ำขึ้นรินราดลงบนกาดินเผาทั้งใบก่อนจะใส่ใบชา น้ำร้อนไหลลงร่องของถาด ไอขึ้นเป็นเส้นบาง ๆ แล้วกระจายไปในลมพัดลม

ดินชนิดนี้ไม่ได้เคลือบ ทุกครั้งที่ชง น้ำชาซึมเข้าไปในเนื้อดินทีละน้อย เจ้าของร้านไม่เคยล้างมันด้วยน้ำยา แค่ล้างด้วยน้ำร้อนแล้วคว่ำไว้บนถาด สีของกาเข้มขึ้นไปเรื่อย ๆ ตามน้ำชาที่ผ่านมันไป ตรงพวยที่น้ำไหลผ่านทุกครั้งเข้มก่อนตรงอื่น ส่วนก้นกาที่โดนน้ำน้อยที่สุดยังเหลือสีดินอมแดงอยู่เป็นวงจาง ๆ

รอบโต๊ะมีคนนั่งกันห้าคน คุยเรื่องราคาทุเรียนปีนี้ เรื่องรถของคนหนึ่งที่เพิ่งเปลี่ยนแบตเตอรี่ แล้ววกกลับไปเรื่องทุเรียนอีกครั้ง ชาถูกรินลงถ้วยเล็กเรียงไปทีละใบโดยไม่หยุดมือ พอถึงรอบที่สาม มีมือหนึ่งยกขึ้นวางคว่ำบนปากถ้วยของตัวเอง มือที่ถือกาก็ข้ามไปรินถ้วยถัดไปโดยไม่มีใครต้องพูดอะไร เสียงหัวเราะดังขึ้นจากเรื่องที่เล่าซ้ำเป็นครั้งที่ไม่รู้เท่าไร

สมัยที่มานั่งโต๊ะนี้กันครั้งแรก กาใบนี้ยังเป็นสีน้ำตาลอมส้ม คนที่ยืนรินอยู่ตรงหัวโต๊ะเป็นเจ้าของร้านรุ่นก่อน มือข้างหนึ่งจับหูกา อีกข้างกดฝาด้วยนิ้วชี้ ท่ารินแบบเดียวกับที่มือคู่ที่ถือกาอยู่ตอนนี้ทำ ปลายนิ้วชี้ที่กดฝามีรอยแดงจาง ๆ จากไอร้อนที่พุ่งออกมาทางรูฝาทุกครั้งที่ริน

น้ำชารอบสุดท้ายถูกรินจนหมด เจ้าของร้านคว่ำกาดินเผาลงบนถาดไม้ หยดน้ำสีอำพันไหลออกจากพวยลงร่องของถาดทีละหยด ผิวกาที่เปียกยังมันวาวอยู่ในแสงจากประตู ถ้วยใบเล็กทั้งห้าถูกคว่ำลงบนถาด เรียงเป็นวงรอบกาใบนั้น