กาต้มน้ำทองแดง

ร้านน้ำชาอยู่ในตึกแถวไม้ห้องหัวมุม ประตูเหล็กยืดเปิดไว้ครึ่งเดียว พัดลมเพดานสองตัวหมุนช้าจนเห็นใบพัดทีละใบ กลิ่นใบชาคั่วออกมาจากโถแก้วที่เรียงอยู่บนชั้นหลังร้าน มีกลิ่นไม้เก่าของพื้นด้วย กาต้มน้ำทองแดงบนเตาถ่านใบเล็กดังฟู่เป็นพัก ๆ ข้างนอกมีรถสามล้อเครื่องแล่นผ่านไปครั้งหนึ่ง เสียงเครื่องดังเข้ามา แล้วหายไปทางปลายถนน

บนโต๊ะไม้กลมกลางร้าน ถาดไม้มีร่องระบายน้ำวางอยู่ตรงกลาง ถ้วยกระเบื้องใบเล็กเท่าข้อนิ้วเรียงเป็นวงห้าใบ กาน้ำชาดินเผาใบเล็กตั้งอยู่ในวงนั้น สีน้ำตาลเข้มเกือบดำ ผิวเรียบมันเหมือนมีคนเอาผ้าขัด ตรงหูจับกับขอบฝามันกว่าส่วนอื่น พวยกาสีเข้มที่สุด เจ้าของร้านยกกาต้มน้ำขึ้น รินราดลงบนกาดินเผาทั้งใบ ก่อนจะใส่ใบชา น้ำร้อนไหลลงร่องของถาด ไอขึ้นเป็นเส้นบาง ๆ แล้วกระจายไปในลมพัดลม

ดินชนิดนี้ไม่ได้เคลือบ ทุกครั้งที่ชง น้ำชาจะซึมเข้าไปในเนื้อดินทีละหน่อย เจ้าของร้านไม่เคยล้างมันด้วยน้ำยา แค่ล้างด้วยน้ำร้อนแล้วคว่ำไว้บนถาด สีของกาเข้มขึ้นไปเรื่อย ๆ ตามน้ำชาที่ผ่านมันไป ตรงพวยที่น้ำไหลผ่านทุกครั้ง เข้มก่อนตรงอื่น ส่วนก้นกาที่โดนน้ำน้อยที่สุด ยังเหลือสีดินอมแดงอยู่เป็นวงราง ๆ

รอบโต๊ะมีคนนั่งกันห้าคน คุยเรื่องราคาทุเรียนปีนี้ เรื่องรถของคนหนึ่งที่เพิ่งเปลี่ยนแบตเตอรี่ แล้วก็วกกลับไปเรื่องทุเรียนอีกครั้ง ชารินลงถ้วยเล็กเรียงไปทีละใบ ไม่หยุดมือ พอถึงรอบที่สาม มีมือหนึ่งยกขึ้นวางคว่ำบนปากถ้วยของตัวเอง มือที่ถือกาก็ข้ามไปรินถ้วยถัดไป ไม่มีใครต้องพูดอะไร เสียงหัวเราะดังขึ้นจากเรื่องที่เล่าซ้ำเป็นครั้งที่เท่าไรแล้วก็ไม่รู้

สมัยที่มานั่งโต๊ะนี้กันครั้งแรก กาใบนี้ยังเป็นสีน้ำตาลอมส้ม คนที่ยืนรินอยู่ตรงหัวโต๊ะเป็นเจ้าของร้านรุ่นก่อน มือข้างหนึ่งจับหูกา อีกข้างกดฝาด้วยนิ้วชี้ ท่ารินแบบเดียวกับที่มือคู่ที่ถือกาอยู่ตอนนี้ทำ ปลายนิ้วชี้ที่กดฝา มีรอยแดงอ่อน ๆ จากไอร้อนที่พุ่งออกมาทางรูฝาทุกครั้งที่ริน

น้ำชารอบสุดท้ายรินจนหมด เจ้าของร้านคว่ำกาดินเผาลงบนถาดไม้ หยดน้ำสีอำพันไหลออกจากพวย ลงร่องของถาดทีละหยด ผิวกาที่เปียกยังมันวาวอยู่ในแสงจากประตู ถ้วยใบเล็กทั้งห้าคว่ำอยู่บนถาด เรียงเป็นวงรอบกาใบนั้น